اگر پست بازدید می‌گیرد اما کسی آن را برای دیگری نمی‌فرستد، لزوما مشکل کمبود اطلاعات یا جذابیت ظاهری نیست. شاید مخاطب نداند این محتوا به درد چه کسی می‌خورد، یا نتواند در یک جمله توضیح دهد چرا باید آن را بفرستد. برای طراحی محتوای اشتراک‌پذیر، از یک موقعیت واقعی و قابل‌شناسایی شروع کنید، یک نکته قابل‌استفاده به آن اضافه کنید و راهی ساده برای انتقالش بسازید. هیچ قالبی ارسال را تضمین نمی‌کند؛ هدف این است که دلیل فرستادن برای مخاطب روشن باشد.

اول دلیل فرستادن را مشخص کنید

مخاطب معمولا محتوا را برای دیگری می‌فرستد چون می‌خواهد کمکی بکند، موضوعی را توضیح دهد، تجربه‌ای مشترک را نشان دهد یا گفت‌وگویی را آغاز کند. پیش از نوشتن کپشن یا طراحی اسلاید، این پرسش را جواب دهید: «چه کسی ممکن است این را برای چه کسی بفرستد و چرا؟» پاسخ‌هایی مثل «برای همه مفید است» بیش از حد کلی‌اند. «کسی که تازه فروشگاه آنلاین راه انداخته، این را برای همکارش می‌فرستد تا بداند پیش از عکاسی محصول چه چیزهایی را آماده کنند» پاسخ دقیق‌تری است.

برای هر ایده یک مخاطب فرستنده و یک مخاطب گیرنده در نظر بگیرید. آن دو ممکن است یک نفر باشند، اما در بسیاری از موارد فرستنده مطلب را برای دوستی با مسئله‌ای مشابه می‌فرستد. اگر نتوانید این دو نفر را تصور کنید، احتمالا موضوع هنوز به یک موقعیت مشخص وصل نشده است.

ارسال با پسندیدن یا ذخیره‌کردن فرق دارد. یک پست ممکن است برای مراجعه بعدی مفید باشد، اما دلیل فرستادن نداشته باشد؛ یا تجربه‌ای بامزه و آشنا باشد که فرد بخواهد برای دوستش بفرستد، بی‌آنکه قصد بازگشت به آن را داشته باشد. بنابراین فقط یک نوع واکنش را معیار کیفیت همه محتواها نگیرید.

مثال کاربردی: ایده کلی: «نکات عکاسی محصول». دلیل ارسال روشن‌تر: «این فهرست را برای کسی بفرست که قرار است فردا از محصولات فروشگاهت عکس بگیرد؛ سه وسیله ساده پیش از شروع آماده کند.»

از حرف‌های واقعی مخاطب به ایده برسید

موضوع‌های اشتراک‌پذیر اغلب در پرسش‌ها و دردسرهای تکراری پنهان‌اند: مشتری پیش از خرید چه چیزی را اشتباه می‌فهمد؟ کار تازه‌ای که به او واگذار شده، چه بخشی برایش مبهم است؟ کدام تصمیم هر هفته وقتش را می‌گیرد؟ برای پیدا کردن سرنخ، پیام‌ها و پرسش‌های مشتریان، گفت‌وگوهای فروش، نظرهای پس از خرید و پرسش‌های تکراری در جمع‌های مرتبط با کسب‌وکار را مرور کنید. اگر مثال واقعی را منتشر می‌کنید، اطلاعات هویتی را حذف کنید و برای نقل‌قول اجازه بگیرید.

عبارت خود مخاطب را تا جای ممکن حفظ کنید. «چطور محصولم را معرفی کنم؟» به‌تنهایی موضوع بزرگی است. اما اگر مشتری‌ها می‌پرسند «چطور اندازه لباس را توضیح بدهم که خریدار اشتباه نکند؟»، می‌توانید روی یک مشکل محدود و قابل‌حل تمرکز کنید. یک پست خوب لازم نیست تمام مسئله را حل کند؛ باید روشن کند دقیقا کدام بخش را پوشش می‌دهد.

برای مرتب کردن ایده‌ها، کنار هر پرسش سه چیز بنویسید: مخاطب در چه موقعیتی است، چه چیزی را نمی‌داند و پس از دیدن محتوا چه کار کوچکی می‌تواند انجام دهد. اگر پاسخ پرسش سوم مبهم است، ایده را محدودتر کنید. این روش کمک می‌کند به‌جای فهرست موضوع‌های کلی، مسئله‌هایی داشته باشید که نتیجه‌شان برای مخاطب قابل‌تصور باشد.

مثال کاربردی: پرسش خام: «چه چیزی در صفحه بگذارم؟» موقعیت: صاحب فروشگاه پوشاک برای فصل جدید محتوا آماده می‌کند. ابهام: نمی‌داند چطور تفاوت اندازه‌ها را نشان دهد. اقدام کوچک: برای هر مدل، اندازه واقعی لباس و روش اندازه‌گیری را در توضیح بیاورد.

مسیرهای ساخت محتوا را با هم مقایسه کنید

وقتی مسئله مشخص شد، لازم نیست همیشه همان راه‌حل همیشگی را انتخاب کنید. مقایسه مسیر محتوا کمک می‌کند بفهمید برای این موضوع، آموزش کوتاه، تجربه قابل‌همذات‌پنداری یا فهرست اجرایی مناسب‌تر است. آموزش زمانی بهتر جواب می‌دهد که مخاطب نمی‌داند چه کاری انجام دهد. روایت تجربه زمانی مناسب است که با موقعیتی آشنا روبه‌روست و می‌خواهد بداند دیگران چگونه از آن عبور می‌کنند. فهرست زمانی کاربرد دارد که چند نکته یا مرحله را باید پیش از انجام کار مرور کرد. برای مطالعه بیشتر، مشخص کنید جریان چه زمانی شروع شود را ببینید.

این انتخاب را بر پایه آسانی تولید یا علاقه خودتان انجام ندهید. از خود بپرسید گیرنده پست چه چیزی را باید بفهمد یا انجام دهد. اگر چند روش قابل‌قبول وجود دارد، یک مقایسه ساده هم می‌تواند ارزش فرستادن داشته باشد؛ اما معیارها را روشن و منصفانه نگه دارید. در صفحه محصول، برای نمونه، توضیح «برای چه کسی مناسب است» و «چه چیزی را پیش از خرید بررسی کند» از ادعای کلی مثل «بهترین انتخاب» کاربردی‌تر است.

یک قالب را صرفا به‌خاطر اینکه در صفحه‌ای دیگر دیده‌اید انتخاب نکنید. موضوعی که نیاز به چند مرحله دارد ممکن است با چند اسلاید خواناتر شود؛ تجربه‌ای کوتاه شاید با یک تصویر و شرح مختصر بهتر منتقل شود. معیار اصلی این است که گیرنده بتواند نکته را به‌راحتی بفهمد و فرستنده بتواند دلیل ارسال را در چند کلمه بگوید.

مثال کاربردی: مقایسه مسیر برای پرسش «چطور از اشتباه در انتخاب اندازه لباس جلوگیری کنم؟»: آموزش کوتاه برای توضیح روش اندازه‌گیری؛ تجربه برای شرح یک اشتباه رایج در خرید؛ فهرست برای چک‌کردن قد، دور سینه و اندازه جدول پیش از سفارش.

انتخاب مسیر بر اساس نیاز مخاطب
نیاز مخاطبمسیر پیشنهادیدلیل احتمالی ارسال
نمی‌داند چه کندآموزش مرحله‌ایکمک به انجام کار
با تجربه‌ای آشنا روبه‌روستروایت همذات‌پذیرنشان‌دادن تجربه مشترک
چند مورد را باید بررسی کندفهرست یا چک‌لیستیادآوری نکته‌های مهم
بین گزینه‌ها مردد استمقایسه با معیار روشنکمک به تصمیم‌گیری

یک نمونه پست را از مسئله تا دعوت به ارسال بسازید

فرض کنیم یک فروشگاه آنلاین پوشاک از مشتریان پرسش‌های تکراری درباره اندازه لباس می‌گیرد. هدف پست این نیست که همه مشکلات خرید اینترنتی را حل کند؛ هدفش این است که به خریدار کمک کند پیش از سفارش، اندازه‌های لازم را آماده کند. محتوای اصلی باید بدون نیاز به توضیح شفاهی فروشنده هم قابل‌فهم باشد.

برای نمونه، اسلاید اول می‌تواند مسئله را دقیق نام ببرد: «قبل از سفارش لباس، این سه اندازه را آماده کن». اسلایدهای بعدی هر کدام یک اندازه و روش ساده ثبت آن را توضیح می‌دهند. در پایان، یک یادآوری کوتاه بیاورید که جدول اندازه هر فروشگاه ممکن است با فروشگاه دیگر فرق داشته باشد و خریدار باید توضیح همان کالا را بخواند. این نکته از وعده قطعی درباره مناسب‌بودن لباس پرهیز می‌کند.

دعوت به ارسال را به همان مسئله وصل کنید: «اگر دوستی برای خرید آنلاین اندازه لباسش را نمی‌داند، این راهنما را برایش بفرست.» این جمله قرار نیست مخاطب را مجبور به ارسال کند؛ فقط نشان می‌دهد پست برای چه کسی می‌تواند مفید باشد. پیش از انتشار، از چند نفر بخواهید پست را ببینند و بگویند برای چه کسی می‌فرستند. اگر جواب‌ها متفاوت یا مبهم است، تیتر و مخاطب را دقیق‌تر کنید.

مثال کاربردی: نمونه کامل و فرضی: مسئله، سردرگمی درباره اندازه لباس در خرید اینترنتی است. محرک محتوا، تکرار پرسش مشتریان پیش از سفارش است. محتوای پست، سه اندازه مورد نیاز و یادآوری بررسی جدول همان کالا است. دعوت، فرستادن راهنما برای دوستی است که برای خرید آنلاین آماده می‌شود. استثنا، تفاوت جدول اندازه میان فروشگاه‌هاست؛ پس پست نباید یک اندازه ثابت را برای همه برندها درست بداند. نتیجه قابل‌پیگیری، تعداد ارسال‌ها در کنار بازخوردهای مشتریان درباره روشن‌ترشدن انتخاب اندازه است.

ارزش محتوا را در خود پست جا دهید

اگر مخاطب برای فهم نکته اصلی باید از چند پست دیگر شما سر دربیاورد، ارسال آن دشوارتر می‌شود. هر پست را طوری بسازید که زمینه، نکته و اقدام پیشنهادی خودش را داشته باشد. لازم نیست هر جزئیاتی را در یک محتوا جا دهید؛ اما وعده‌ای که در تیتر می‌دهید باید در همان پست پاسخ بگیرد. از تیترهای مبهمی مثل «این اشتباه را نکن» استفاده نکنید مگر اینکه بلافاصله بگویید اشتباه چیست و چرا مهم است.

توضیح را تا حد امکان مشخص و قابل‌اجرا بنویسید. به‌جای «محتوای خوب تولید کنید»، بگویید «پیش از ثبت عکس، پس‌زمینه را خلوت کنید و رنگ کالا را در نور طبیعی بررسی کنید». اگر توصیه به شرایط خاصی وابسته است، همان را بگویید. راهنمایی دقیق و محدود معمولا از ادعایی که می‌خواهد برای همه مناسب باشد، قابل‌اعتمادتر است.

در محتوای تجربه‌محور، از بیان یک احساس کلی فراتر بروید. موقعیت را شرح دهید، بگویید چه چیزی دشوار بود و چه تغییری کمک کرد. تجربه را به نسخه قطعی برای دیگران تبدیل نکنید؛ اگر نتیجه به نوع کسب‌وکار، بودجه یا شرایط فرد وابسته است، این وابستگی را روشن کنید. صداقت درباره محدودیت‌ها ارزش راهنما را کم نمی‌کند.

نتیجه را با معیار درست بررسی کنید

پس از انتشار، فقط به بازدید نگاه نکنید. برای سنجش هدف این مقاله، تعداد ارسال را در کنار بازدید و واکنش‌های دیگر بررسی کنید؛ اگر این اطلاعات در دسترس شماست، بازه‌های زمانی مشابه را با هم بسنجید. افزایش ارسال به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که همه مخاطبان محتوا را مفید دانسته‌اند، همان‌طور که ارسال کم لزوما به معنای بی‌ارزش‌بودن محتوا نیست. موضوع، زمان انتشار، اندازه مخاطب و عوامل دیگر هم می‌توانند در نتیجه نقش داشته باشند.

برای هر پست، پیش از انتشار یک هدف کوچک بنویسید: «می‌خواهم بفهمم آیا راهنمای آماده‌کردن اندازه لباس برای خریدار قابل‌فهم است.» پس از انتشار، علاوه بر عددها، پرسش‌های تازه، بازخوردها و ابهام‌های باقی‌مانده را یادداشت کنید. اگر ارسال کم بود اما چند نفر گفتند نکته را برای خرید بعدی نگه داشته‌اند، شاید محتوا برای ذخیره مناسب‌تر بوده است. اگر بازخورد می‌گوید تیتر نامفهوم است، ابتدا تیتر را اصلاح کنید، نه اینکه بی‌درنگ قالب یا کل موضوع را کنار بگذارید.

هر بار یک تغییر را امتحان کنید: موضوع را محدودتر کنید، دلیل ارسال را در تیتر آشکارتر کنید یا توضیح را ساده‌تر کنید. اگر هم‌زمان موضوع، تصویر، کپشن و قالب را تغییر دهید، تشخیص اینکه کدام تغییر موثر بوده دشوار می‌شود. با چند نمونه کوچک به شناخت بهتری از پرسش‌های مخاطب خود می‌رسید؛ بدون اینکه نتیجه را به یک فرمول تضمینی نسبت دهید.

سؤالات متداول

آیا باید در هر پست از مخاطب بخواهم آن را بفرستد؟

نه. دعوت به ارسال زمانی طبیعی است که پست برای فرد دیگری هم کاربرد یا معنای روشنی داشته باشد. درخواست تکراری و بی‌ارتباط، جای دلیل واقعی برای فرستادن را نمی‌گیرد.

محتوای اشتراک‌پذیر حتما باید آموزشی باشد؟

خیر. آموزش، روایت تجربه، چک‌لیست یا مقایسه می‌تواند مناسب باشد. قالب را بر اساس نیاز مخاطب انتخاب کنید؛ گاهی آشناکردن یک دوست با تجربه‌ای مشترک، دلیل ارسال است.

اگر پست بازدید داشته باشد اما ارسال نشود، چه چیزی را اول تغییر دهم؟

اول بررسی کنید مخاطب و دلیل فرستادن روشن هستند یا نه. تیتر را مشخص‌تر کنید و ببینید آیا گیرنده می‌تواند نکته اصلی را بدون توضیح اضافه بفهمد. سپس بازخورد و نتیجه نمونه بعدی را جداگانه بسنجید.